Gouden weken deel 1: Hoe lukt het kinderen regels na te leven? 3 tips.

Social media staat er weer bol van: creatieve manieren om groepsregels met elkaar te bezegelen. Maar hoe lukt het kinderen om daadwerkelijk aan die regels te kunnen voldoen? Want eerlijk is eerlijk, vanaf groep 2 kennen de leerlingen die regels echt wel. Toch lukt het ze gewoonweg niet altijd om zich zo te gedragen, omdat kinderen (en volwassenen ook) vastraken in overerfde oer-oude overlevingsmechanismes met bijbehorende gedragspatronen die helaas maling hebben aan afspraken….

Tip 1.

Je als docent bewust zijn dat kinderen niet altijd dwars zijn vanuit onwil, maar omdat er negatieve gedragspatronen in de weg zitten die ze niet van zichzelf zien of nog niet kunnen veranderen, dat opent deuren. Want dan straf je als docent een kind niet omdat het de regels niet naleeft, maar dan stel je het kind de vraag: Hoe komt het dat het je op dit moment niet lukte je zo te gedragen?” Dat geeft het kind het gevoel van vertrouwen en waardering. Jullie weten beiden dat het kind het wel wil, maar het lukt gewoon niet.

 

Het antwoord van het kind is overigens niet relevant. Wel het stellen van die vraag. Dat maakt dat kinderen daar over gaan nadenken, het gaan opmerken steeds weer. En na verloop van tijd gaan ze het snappen voor zichzelf. Dat is hun bewustwordingsproces.

 

En wat bewust is, kan veranderen. Als je dan doorpakt met lessen over gedrag en emoties ontrafelen ze die mechanismes en krijgen ze duurzame oplossingen daarvoor. Pas dan lukt het ze om die regels ook na te leven. Dat gaat te ver voor dit artikel, in mijn volgende boek “van paniek bij problemen naar pieken uit passie” en in de komende maanden in de nieuwsbrieven ga ik daar dieper op in.

 

Tip 2

Let op de manier waarop je de regels steeds herhaalt met je communicatie. Een heel belangrijke vraag na het aanhalen van een gemaakte afspraak is: Waarom is dit belangrijk voor jou? Wat levert het jou op als we allemaal zo doen?” Dit verhoogt de betrokkenheid en de motivatie van de kinderen bij de regels.

 

Tip 3

Nog werkzamer is het als je kinderen een ervaring aanbiedt waarbij ze zelf merken hoe fijn een afspraak is. En dan met name een positieve / succeservaring waaraan kinderen met genoegen terugdenken om het volgende keer weer zo te willen.

 

Wat meestal gebeurt is dat er ingegrepen wordt als het misgaat waarna een preek volgt. Steeds de nadruk op hoe iets verkeerd ging, zet een negatieve basissfeer. De tijd die je besteed aan een preek, zet die in om ze juist een succes te laten visualiseren.

 

Bijvoorbeeld, als het dan eenmaal stil is: “Bedankt dat het nu stil is. Sluit nu eens een minuut je ogen en merk op hoe rustig die stilte is. Hoe je lichaam zich daarvan ontspant. Hoe het je helpt om met meer aandacht te luisteren. Maak van je mond een glimlach. Wees tevreden. Stel je eens voor dat we samen zo  al na één minuut gaan zitten de volgende keer. Dan zou ik supertrots zijn! Vanmiddag weer een kans om dit te doen.”

 

Draai de negatieve aandacht om naar positieve aandacht. Dat zet een positieve basissfeer neer. Dat vraagt om een houding vol acceptatie van jouzelf als docent. Want als jij je mee laat voeren door irritatie vanwege herrie, vanwege het niet doen wat er afgesproken is dan schiet je in je eigen  boosheid en wordt het een preek. Dan lukt het jou niet om zelf ontspannen en positief te zijn en te sturen vanuit natuurlijke autoriteit. Dus neem zelf ook een moment voor de klas binnenkomt om je hier heel bewust van te zijn.

 

Veel succes ermee!